Verslag van MidWinter Prog Festival
In dit artikel:
Halverwege de middag stroomde TivoliVredenburg al vol voor het MidWinter Prog Festival, een evenement dat bekendstaat om het bieden van podiumruimte aan zowel opkomende acts als speciale themasets. De dag bood een mix van recente albums, nostalgische sets en artistieke presentaties, met acts uit het Verenigd Koninkrijk en Noorwegen in de hoofdrol.
Ihlo opende de dag met een uur durende set die meteen indruk maakte. De Britse formatie rondom zanger/toetsenist Andy Robison, gitarist Phil Monro en drummer Clark McMenemy bracht voornamelijk werk van hun onlangs verschenen album Legacy. De muziek balanceerde tussen sfeervolle, contemplatieve passages (die aan Anathema doen denken) en onverwacht zware, technische uitbarstingen met strakke riffs en opvallend drumwerk. Robisons relatief hoge stem vormde een sterke vocale spil en tijdens het slotnummer werd de band versterkt door gastzanger Romain Jeuniaux. Voor veel aanwezigen was Ihlo een aangename ontdekking en de groep kreeg een enthousiast applaus.
Het festival zette daarna een gewaagde zet door Green Carnation hun nieuwe album A Dark Poem Part 1: The Shores Of Melancholia integraal te laten uitvoeren. De Noorse prog-metalveteranen, actief sinds de jaren negentig, kozen ervoor om nieuw materiaal centraal te stellen — een risico dat goed uitpakte. Frontman Kjetil Nordhus schakelde na aanvankelijke spanning soepel tussen fragiele zanglijnen en krachtige refreinen. Dramatische nummers als As Silence Took You en Me, My Enemy ontvouwden zich overtuigend, en The Slave That You Are liet een zwaardere, bijna blackmetal-achtige zijde horen met blastbeats en screams, terwijl de band toch epische hooks behield. Bovendien vond de wereldwijde livepremière van Sanguis plaats, wat nieuwsgierigheid wekte naar deel twee van de trilogie.
Pure Reason Revolution keerde terug met een set rond hun debuutalbum The Dark Third (2006). Oprichtster en zangeres Chloë Alper stond voor de gelegenheid weer vooraan en bracht veel podiumenergie; samen met toetseniste en tweede zangeres Annicke Shireen en twee achtergrondzangers creëerde de band een vol en harmonieus geluid. De progrock van PRR leunde sterk op psychedelische, uitgesponnen structuren met duidelijke invloeden van bands als Porcupine Tree en Pink Floyd. De groep wist het publiek vijf kwartier lang geboeid te houden, mede dankzij sterke melodieën zoals in Goshen’s Remains.
Het Noorse Gazpacho leverde een ingetogen, visueel sterk optreden, waarin vooral het nieuwste album Magic 8-Ball (2025) centraal stond. De band opereert subtiel tussen ambient, symfonische en alternatieve progressieve elementen; zanger Jan-Henrik Ohme is geen groot podiumbeest, maar zingt geconcentreerd en groeit in de set. De show viel vooral op door fraaie sfeerprojecties en culminerende samenkomst van beeld en muziek in het 22 minuten durende drieluik Tick Tock, waardoor Gazpacho’s rijke catalogus uitnodigt tot verder ontdekken.
Als slotact domineerde Leprous de grote zaal—een passende afsluiting voor een dag met veel Noorse input. De band vierde dit jaar haar 25-jarig bestaan en bracht een mix van nieuw werk van Melodies Of Atonement (2025) en oude favorieten. Frontman Einar Solberg stal de show met uitzonderlijke vocale stunts: loepzuivere hoge uithalen en zelfs bijna a capella-beginscènes. Een hoogtepunt was de onverwachte, uitbundig meegezongen cover van A‑Ha’s Take On Me, die een prog-interpretatie kreeg maar vooral een publieksmagneet bleef. Leprous liet ook het interactieve kantje van hun shows zien door het publiek te laten kiezen uit oudere nummers; dat enthousiasme bevestigde de aantrekkingskracht van hun oudere repertoire. Instrumentaal stonden de Noren op hoog niveau, met bijzonder indrukwekkend drumwerk van Baard Kolstad.
Kortom: het MidWinter Prog Festival combineerde ontdekkingen (Ihlo), artistieke risico’s (Green Carnation’s integrale première), nostalgische reveries (Pure Reason Revolution) en audiovisuele diepgang (Gazpacho) met een groots slot van Leprous. De programmering versterkte het imago van het festival als afgezant voor zowel fijnproevers in prog als brede publieksfavorieten.