Review: Worm - Necropalace

In dit artikel:

Worm brengt in 2026 met Necropalace zijn vierde studioalbum uit, ditmaal via Century Media Records. De band bestaat inmiddels uit twee muzikanten, woonachtig in de VS en Canada; hun eerdere platen Gloomlord (2019) en Foreverglade (2021), uitgebracht op 20 Buck Spin, maakten al naam binnen blackened funeral doom, maar op deze nieuwe langspeler zet Worm een duidelijke stijlverschuiving door die al in ep’s en een split uit 2022–2023 zichtbaar werd.

Musicaal verschuift Necropalace van traag funeral doom naar een meer symfonische, sneller georiënteerde black metal. Invloeden lopen van negentigse symfonische acts als Emperor, Cradle Of Filth en Limbonic Art tot momenten die doen denken aan Katatonia (December Souls), King Diamond en Dimmu Borgir (Enthrone Darkness Triumphant). De lange nummers zitten vol afwisseling: modderige deathmetalriffs, clean getokkel, prominente toetsenpartijen en glanzende gitaarsolo’s van Wroth Septentrion (Philippe Allaire‑Tougas). In het slotnummer duikt ex‑Megadeth‑gitarist Marty Friedman op als gast.

Producer Charlie Koryn en mixer/maste r Arthur Rizk geven het plaatgeluid een nostalgische, ‘negentigerige’ modderigheid waarbij de solo’s en keyboards opvallend scherp in de mix staan — een combinatie die ondanks de tegenstrijdigheid goed werkt. Het album bouwt een mystieke, vampierachtige sfeer op, geïnspireerd op kasteel Ravenloft uit Dungeons & Dragons.

Niet alle nummers blijven even lang hangen, maar het geheel is verrassend en geslaagd; liefhebbers van symfonische black uit de jaren ’90, virtuoze gitaarsoli en D&D‑achtige gothic‑sferen doen er goed aan Necropalace te beluisteren. Score: 81/100.