Review: The Neal Morse Band - L.I.F.T.
In dit artikel:
Neal Morse keert begin 2026 terug met L.I.F.T., een nieuw album van The Neal Morse Band waarop zanger/multi-instrumentalist Morse wordt bijgestaan door vaste kompanen Mike Portnoy, Randy George, Bill Hubauer en Eric Gillette. Uitgegeven via InsideOut Music bouwt L.I.F.T. voort op de groepschemie die eerder leidde tot hoogtepunten als The Similitude Of A Dream (2016) en The Great Adventure (2019). Dat Portnoy tijd vond tussen zijn drukke Dream Theater-touren om mee te werken, onderstreept het plezier en de toewijding waarmee dit project tot stand kwam.
Musikaal neemt L.I.F.T. de luisteraar mee op een doorlopende reis — deels persoonlijk, deels spiritueel — rond een protagonist die zich heeft verloren en zoekt naar hernieuwde verbinding met de wereld. Morse’ christelijke achtergrond is duidelijk hoorbaar, maar de thematiek is zo universeel geformuleerd dat ook niet-gelovigen makkelijk aansluiting vinden. De tracks vloeien soepel in elkaar over; korte instrumentale tussenstukken fungeren als hoofdstukovergangen en houden de verhaallijn strak en coherent.
Het geluid balanceert toegankelijkheid en vakmanschap: pop- en rockmelodieën krijgen ruimte naast lichte gospelinvloeden en weelderige progressieve passages. De opener Beginning werkt als ouverture en introduceert meerdere muzikale motieven. Kortere nummers zoals I Still Belong creëren sfeer met een bijna onheilspellende intimiteit, terwijl stukken als Hurt People van krachtig rockwerk omslaan in briljante instrumentale uitbarstingen, met opvallend gitaar- en toetsenwerk. Tegelijkertijd zijn de meest indringende momenten juist ingetogen; Shame About My Shame valt op door zijn tedere refrein en Morse’ expressieve stem, met een subtiele maar ontroerende gitaarsolo van Eric Gillette als bliksemschicht van gevoel.
Naarmate het album vordert bouwt de band toe naar een groots slot. Carry You Again geeft momentum, Fully Alive Part 2 werkt thema’s van het begin uit tot een volbloed climactic track met rijke samenzang en Love All Along sluit de cirkel af: rustig gestart en uiteindelijk in majeur afgerond, verwijzend naar eerdere emotionele motieven en de verhalende afronding.
Met dertien nummers en zo’n zeventig minuten speeltijd had oversaturatie kunnen optreden, maar de band houdt de aandacht door sterke composities, dynamische afwisseling en een organisch samenspel. Kritische vragen over vernieuwing zullen blijven bestaan, maar artistiek en uitvoerend levert L.I.F.T. overtuigend werk af: technisch beheerst zonder te mostrarig te worden, gevoelig zonder prekerig te klinken — kortom een product van vakmanschap en hart. De recensent geeft het album een 85/100. Tracklist bevat onder meer Beginning, Fully Alive, Hurt People, Shame About My Shame, en Love All Along. Recensie toegevoegd door Rik op 16 april 2026.