Review: The Last Ten Seconds Of Life - The Dead Ones

In dit artikel:

Het uit Pennsylvania voortkomende The Last Ten Seconds Of Life levert in 2026 bij Metal Blade Records zijn achtste studioalbum af: The Dead Ones. De band bestaat zestien jaar en kent een lange geschiedenis van personeelswisselingen; gitarist Wyatt McLaughlin is de enige overgeblevene van de originele bezetting en fungeert als stuwende kracht. Met Tyler Beam op de microfoon — hij nam de zangerspartij over van John Robert Centorrino — bouwt de formatie voort op de goede ontvangst van No Name Graves (2024).

Sonisch zet de plaat zwaar in op laag en groove: McLaughlin gebruikte tijdens de opnames een zessnarige baritoongitaar die tot drop F gestemd is en schakelde drop-pedalen in voor nog diepere lagen. Begeleid door Beams zeer lage, grommende vocalen en een overwegend downtempo-aanpak resulteert dat in een compact, rijdend geluid dat veel draait om breakdowns. Invloeden uit djent en nu-metal steken regelmatig de kop op, vooral op de opener The Dead Ones en op Make It To Heaven, die dankzij een meebrul-refrein en tempowisselingen tot de sterkste nummers behoren. Op die laatste levert David Simonich (Signs Of The Swarm) een gastbijdrage; verder verschijnen Nate Johnson (voormalig Fit For An Autopsy) op Rat Trap, Alan Grnja (Distant) op Dollar To A Dime en zelfs voormalig TLTSOL-zanger Storm Strope in het afsluitende XXXXXXXXXX.

Songwriting en productie tonen vooruitgang, maar het album kent ook tussenstations: halverwege sluipen minder opvallende nummers binnen die het geheel wat vertragen. The Dead Ones toont de potentie van de nieuwe line‑up en zal naar verwachting beter tot zijn recht komen in de livecontext. Al met al een solide, zij het niet onberispelijke, release — de recensent geeft 77/100 — waarna de Amerikanen met vertrouwen de club- en festivalpodia kunnen opzoeken.