Review: Sodom - Get What You Deserve (2026 Remaster)
In dit artikel:
Sodom’s Get What You Deserve (oorspronkelijk 1994) krijgt in 2026 een nieuwe re-release op BMG — een heruitgave die de schrijver van Metalfan.nl juist wél de aandacht waard vindt. Voor de criticus is dit album een ondergewaardeerd hoogtepunt in de discografie van de Duitse thrashband, vooral vanwege de opvallende punkinvloeden die het geluid verhevigen en verkorten: weinig solo’s, veel korte, felle nummers en een d-beat-aanpak dankzij drummer Atomic Steif (overleden in 2025), die destijds van Holy Moses kwam en nieuw tempo en agressie toevoegt.
Muzikaal blijft het rauwe gitaargeraas prominent aanwezig, al zijn de songs vaker direct en compact dan op klassiekers als Persecution Mania (1987) of Agent Orange (1989). Tom Angelrippers screams/harsh vocals klinken woester dan ooit, met het titelnummer als razend hoogtepunt. Opvallende tracks zijn onder meer Jabba The Hutt (een van de sterkste nummers), Delight In Slaying, Unbury The Hatchet, Into Perdition, en het toegankelijke maar scherpzinnige Eat Me!. Instrumentale Tribute To Moby Dick vormt een vreemde intermezzo met walvisgeluiden en leidt naar Silence Is Consent, een nummer tegen illegale walvisjacht. De afsluiter is een cover van Venom’s Angel Dust, waarmee Sodom hun invloeden blootlegt.
Lyrisch is er een uitgesproken punkattitude: sociale woede en taboedoorbrekende onderwerpen zoals pedofilie (Jabba The Hutt), religieuze hypocrisie (Jesus Screamer) en pornografische provocaties (Eat Me!) domineren. Ook het artwork veroorzaakte controverse; de originele hotelkamerfoto met gruwelijkheden werd later vervangen of gecensureerd met tape “banned”.
De re-release bevat als bonus de ep Aber Bitte Mit Sahne (cover van Udo Jürgens) en twee remixes door voormalig gitarist Andy Brings, plus diverse boxset-opties voor verzamelaars. Kritisch punt blijft de originele mix: de gitaren komen destijds matig uit de verf, iets dat een remaster duidelijk verbetert. De remix klinkt voller maar heeft een vreemde stereobalans (gitaar links, zang/bas/drums rechts), wat niet iedereen zal waarderen. Voor Sodom-junkies en hardcore-collectors biedt de uitgave waarde; voor de rest blijft het een intense, ietwat ongrijpbare plaat die meer erkenning verdient.