Review: Siska - Broken Dreams

In dit artikel:

De Italiaanse band Siska — rond gitarist Mattia Sisca, die de groep in 2015 startte — brengt in 2026 het tweede album Broken Dreams uit via Big Tuna Records. Na het gothic- en romantisch getinte heavy metal-debuut Romantic Dark & Violent (2018) zoekt de groep nu steviger geluid en grotere ambities, met zanger Tim “Ripper” Owens (ex-Judas Priest, K.K.’s Priest) als opvallende gast en mix/mastering door veteraan Max Norman (bekend van werk met Ozzy Osbourne).

Ten opzichte van het debuut zijn er duidelijke stappen voorwaarts in productie: de elf tracks klinken voller en transparanter, baslijnen (o.a. In The Shadow, Daydream) komen beter uit de verf en Sisca’s gitaarwerk is prominenter en strakker mikken. Toch is de mix niet geheel vlekkeloos: op titelnummer Broken Dreams overheersen soms de toetsen ten koste van gitaar, wat waarschijnlijk een bewuste keuze is maar het evenwicht aantast.

Vocaal profileert Owens zich zoals verwacht met zijn rauwe, lange uithalen, maar zijn partijen voelen op dit album af en toe kaal en voorspelbaar. Er wordt te weinig met backing vocals en variatie gewerkt, waardoor melodieën geregeld te weinig blijven beklijven. Bovendien staat veel songwriting in dienst van een conceptverhaal, wat ten koste gaat van pakkende, losse nummers en van de samenhang tussen de tracks.

Desondanks kent de plaat momenten van echt plezier: het titelnummer is de sterkste track — met toetsenpartijen en gitaarriffs die aan Ozzy’s No More Tears doen denken — en nummers als Thunderbird (romantische inslag) en In The Shadow (smeuïge bas) blinken uit op individuele kwaliteiten. De plaat wisselt dus tussen aansprekende uitschieters en te vlakke passages.

Broken Dreams levert technisch en geluidstechnisch vooruitgang op, maar overtuigt niet volledig vanwege zangkeuzes, te veel herhaling en een gebrek aan consistente songkracht. Score: 68/100 (recensent: Waldie, 13 mei 2026). Tracklist bevat onder meer Last Days, Time Machine, Broken Dreams en Mother Nature.