Review: Sepultura - The Cloud Of Unknowing

In dit artikel:

In 2026 (Nuclear Blast) kondigt Sepultura, na een carrière van ongeveer 42 jaar, een afscheid aan — al blijft onduidelijk of dat definitief is. Het recent verschenen ep The Cloud Of Unknown fungeert als de voorlopig laatste uitgave van de huidige bezetting en wordt gepresenteerd als een waardige zwanenzang van deze fase van de band. Commercieel staat Sepultura niet meer op de top, maar muzikaal blijven ze vitaal; eerdere albums als Machine Messiah (2017) en Quadra (2020) vormden al hoogtepunten van de laatste jaren.

Musikaal sluit het nieuwe werk aan bij het experimentele geluid van Quadra: er wordt geëxperimenteerd met cleane zang en ballad-elementen, iets wat Derrick Green verder ontwikkelt. De eerste ballade in de bandgeschiedenis, Beyond The Dream, valt wat vlak uit, terwijl het opbouwende The Place juist overtuigt door sfeer en overgangen. De rest van de ep is ruwer: snelheid, gelaagdheid en groove domineren. Andreas Kisser levert krachtige, gevarieerde riffs en scherpe, Slayer-achtige solo’s, en nieuwkomer Greyson Nekrutman debuteert sterk op drums. Vocalistisch is Derrick Green misschien wel de meest opvallende factor; hij toont grote veelzijdigheid, al overtuigt hij niet helemaal op de ballad.

De breuk met de gebroeders Cavalera (Max en Igor) blijft een schaduw over de recente incarnatie van Sepultura, en reacties uit dat kamp zijn voorlopig niet positief — een hereniging lijkt voorlopig niet vanzelfsprekend. Mocht dit echter echt het einde zijn, dan trekt de band zich terug op een creatief hoogtepunt en laat ze een indrukwekkende, invloedrijke erfenis na. Tegelijk blijft de deur open voor toekomstige wendingen: een definitief slot is nog niet onomstotelijk vastgesteld.