Review: Ponte Del Diavolo - De Venom Natura

In dit artikel:

Het Italiaanse Ponte Del Diavolo levert met De Venom Natura (2026, Season Of Mist) een zelfverzekerde tweede plaat af die de eigenzinnige mix van doom en black metal verder uitbouwt en verrijkt met post-punk- en gothickleuren. De band, die naam maakte met het debuut Fire Blades From The Tomb (2024) en op festivals als Roadburn, Soulcrusher en binnenkort Into The Void speelde, benut de verwachtingen die daarop volgden en zet muzikaal een stap vooruit.

Zangeres Erba Del Diavolo (Elena Camusso) klinkt overtuigender en indringender dan ooit; haar venijnige voordracht wordt aangevuld met effectieve screams. Instrumentaal is de band gegroeid: robuuste drums, ronkende bas en urgent gitaarwerk vormen de ruggengraat van het album. Openingsnummer Every Tongue Has Its Thorns balanceert soepel tussen bijtende blackmetalpassages en zware doomrock, met veel accent op de baslijn. Lunga Vita Alla Necrosi onderscheidt zich door een stuwend ritme en Italiaanse teksten die extra sinistere sfeer toevoegen.

Een opvallend element is de smaak voor experimenten: Spirit, Blood, Poison, Ferment! klinkt ritualistisch en bijna dierlijk, mede door gegrom en hijg van Camusso en trombonepartijen van Francesco Bucci. Delta-9 (161) is het meest avontuurlijke stuk—een hypnotische, psychedelische track die langzaam opbouwt naar hallucinante effecten. Il Veleno Della Natura combineert bibberende toetsen met een eerste helft alsof uit een zeventighorror en een tweede helft die doet denken aan Arcturus of Hail Spirit Noir door versnelling en kleurrijk toetsenwerk. Ook de verwerking van covers blijft een handelsmerk: de Bauhaus-klassieker In The Flat Field krijgt een eigen, overtuigende bewerking.

De Venom Natura toont een band die zijn geluid scherpt en een eigen koers kiest, ergens tussen Messa, Sinistro en Wolvennest in: donker, eigenzinnig en vol energie. De plaat kreeg van recensent Rik een 84/100 (toegevoegd 30 april 2026).