Review: Plini - An Unnameable Desire

In dit artikel:

Plini Roessler-Holgate, de Australische instrumentalist bekend onder de naam Plini, brengt in 2026 zijn derde full-length uit: An Unnameable Desire (eigen beheer). Hoewel hij sinds 2011 continu materiaal uitbrengt — vooral ep’s en singles — is dit pas zijn derde volledige album en het markeert een duidelijk artistiek statement: minder meebuigen met trends, meer zijn eigen koers varen.

De plaat zet Plini neer als progmetalmuzikant die zichzelf niet in een hokje laat stoppen. Waar hij in het verleden soms met djent werd geassocieerd, laat An Unnameable Desire een ruigere, hoekiger kant horen; het geheel rockt steviger en ademt meer metal, zonder dat het zich verliest in extreme dissonantie. Tegelijkertijd blijven zijn melodische, luchtige akkoorden en speelse wendingen herkenbaar, wat de eigenheid van zijn geluid bewaart.

Op productieniveau scoort het album hoog: de mix is robuust en gedetailleerd, met een kleurrijke, levendige klank die zowel in opname als live overtuigend zal overkomen. De recensent benadrukt dat de plaat klinkt alsof ze probleemloos op het podium vertaald kan worden — en dat komt goed uit, want Plini is momenteel op Europese tour. De tien nummers (onder meer Dorénavant, de titelsong en Vespertine) vormen samen een coherent werkstuk dat zowel technisch vernuft als directe energie combineert.

Recensiepunten: 80/100 (reviewer: Wouter, toegevoegd 15 mei 2026). Conclusie: een frisse, vakkundig geproduceerde progmetalplaat van een muzikant die consequent zijn eigen pad volgt.