Review: Pattern-Seeking Animals - Grimalkin

In dit artikel:

Pattern-Seeking Animals brengt in 2026 met *Grimalkin* zijn zesde album uit op het label GEP, nauwelijks een jaar na *Friend Of All Creatures*. De Amerikaanse progressieve-rockband bestaat uit Ted Leonard, Dave Meros, John Boegehold en Jimmy Keegan, muzikanten die allen een link hebben met Spock’s Beard.

Net als op de voorganger kiest de groep voor toegankelijke, melodieuze composities met een duidelijke structuur, eerder verfijnd dan technisch spectaculair. De opener “Maybe All A Dream” bouwt vanuit zwevende toetsen rustig op tot een dromerig nummer. “Break Away” krijgt door opvallende keyboardpartijen een licht psychedelisch karakter, terwijl de korte ballad “Things I Don’t Do” indruk maakt met een aangrijpend verhaal over rouw en gemis.

Het album biedt daarnaast opvallende stilistische variatie. Trompet en een Latinritme geven “Traveler On The Wrong Road Home” warmte, met viool en sterke zang van Leonard als extra accenten. In “Slowly Falls The Flying Man” zorgen dwarsfluit en viool voor vrolijke folk-invloeden. Leonard beschikt volgens de recensent niet over een uitzonderlijk groot bereik, maar zijn herkenbare, melodieuze stem past uitstekend bij de verzorgde muziek.

Hoewel *Grimalkin* qua songwriting net niet het niveau van *Friend Of All Creatures* haalt, noemt de recensent het een geraffineerd en constant kwaliteitsvol progrockalbum. Liefhebbers van The Flower Kings, Enchant en Spock’s Beard zullen het waarschijnlijk waarderen. De plaat krijgt een score van 78 op 100 en werd op 23 oktober 2026 besproken.