Review: Nervosa - Slave Machine

In dit artikel:

Prika Amaral presenteert met Slave Machine (Napalm Records, 2026) het zesde album van Nervosa — en zoals zij zelf zegt: "Iets wat we nog nooit eerder gedaan hebben." De bezetting is grotendeels gelijk aan die van de voorganger Jailbreak, met als belangrijkste nieuwkomer bassiste Emmelie Herwegh; Hel Pyre deelt de basspartijen tijdens tours.

Musicaal zoekt de band duidelijk nieuwe accenten: de refreinen bevatten semi-cleane zang waardoor de nummers toegankelijker en memorabeler worden. Tegelijk blijft Nervosa stevig thrashen en grooven; het gitaarwerk is rauw, vol en prominent in de mix. Technisch groeiden de speelsters merkbaar: complexere maatsoorten, vooruitstrevende solo’s en strakkere screams van Amaral dragen bij aan een hoger niveau dan voorheen, al staan de cleane partijen soms iets verder naar achteren in de mix.

Het album varieert tussen thrash, groove en invloeden uit melodeath, prog en speed metal. Ghost Notes wordt genoemd als hoogtepunt vanwege de melodische en progressieve inslag; andere sterke nummers zijn Beast Of Burden, Hate en het razendsnelle Learn Or Repeat. The Call bevat speedmetal-elementen. Critici merken wel dat enkele nummers minder overtuigen — You Are Not A Hero bouwt niet genoeg op na een veelbelovende start en afsluiter Speak In Fire stelt teleur.

Eindoordeel: Slave Machine is Nervosa’s meest volwassen, technisch hoogstaande en gevarieerde plaat tot nu toe. Fans van hun eerdere recht-voor-zijn-raap stijl zullen even moeten wennen aan de semi-cleane zang en diversiteit, maar de uitvoering en het songmateriaal overtuigen. Score van de recensie: 80/100 (reviewer: Jeffrey, toegevoegd 2 april 2026).