Review: Motionless In White - Decades

In dit artikel:

Motionless In White laat met het zevende album Decades horen dat de Amerikaanse metalcoreband verder groeit in populariteit en ambitie. De groep, die in de VS al groot is en in Europa een stevige fanbase heeft, probeert met dit album een definitieve stap te zetten richting de gevestigde namen in het genre, zoals Parkway Drive, Bring Me The Horizon, Architects en Electric Callboy.

De sterkste troeven van Decades zijn de afwisseling en de hitgevoeligheid. Eerdere singles als Afraid Of The Dark, R.I.P. met Skylar Grey en Playing God met Corey Taylor zetten meteen de toon: van groots en meeslepend tot intiem en emotioneel, en van bruut tot opvallend fel. Vooral Playing God springt eruit door zijn harde aanklacht en de vocale chemie tussen Chris Motionless en Corey Taylor.

Volgens de recensent voorkomt de band dat de plaat in herhaling valt door elk nummer een eigen karakter te geven. Naast stevige metalcore zijn er ook uptempo en catchy tracks en invloeden uit de jaren tachtig synth-pop, aangevuld met elektronische breaks die live goed zouden kunnen werken. Niet elk nummer blijft even goed hangen, vooral in de tweede helft, maar de sterke eerste indruk overheerst. Decades wordt daarom gezien als een overtuigend album dat Motionless In White dichter bij de top van het genre brengt.