Review: Monstrosity - Screams Beneath The Surface
In dit artikel:
Monstrosity levert met Screams From Beneath The Surface (2026, Metal Blade Records) een zevende studioalbum af dat de bandstatus als technisch en consistent deathmetal-icoon bevestigt. De Floridiaanse formatie, ontstaan in 1990 tijdens de opkomst van de Amerikaanse deathmetal-scene, brengt pas sporadisch nieuw werk uit — het vorige album dateert uit 2018 — maar telkens van hoog niveau. De groep houdt door de jaren heen vast aan een herkenbare mix van brute agressie en verfijnde technische details, ondanks talloze wisselingen in de bezetting; vandaag zijn alleen drummer Lee Harrison en bassist Mark Van Erp (in 2022 teruggekeerd) nog oorspronkelijke leden.
Historische context blijft relevant: het debuut Imperial Doom (1992) geldt als cultklassieker binnen wat later als technical death metal wordt bestempeld, en incidenteel trad George “Corpsegrinder” Fisher daarin op als zanger voordat hij furore maakte bij Cannibal Corpse. Die traditie van vakmanschap en aandacht voor compositie zet Monstrosity op dit nieuwe album door: scherpe, gevarieerde riffs, slimme accenten en solowerk dat melodie en brute kracht in balans houdt.
Screams From Beneath The Surface opent met het bijna zeven minuten durende Banished To The Skies, een midtempo compositie die voorzichtig wordt opgebouwd tot een bijna contemplatieve, afwachtende sfeer — een visitekaartje dat laat horen waar de band voor staat. Daarna schakelt het album naar kortere, directere nummers; The Colossal Rage bijvoorbeeld levert een thrashy, energieke stomp. De variatie blijft door het hele album intact, waardoor de energie nauwelijks inzakt.
Opvallend is de nieuwe zangpartij: Ed Webb (o.a. ex-Massacre) debuteert op dit album en toont een diepe, agressieve grunt die helder en divers blijft, zonder te vervallen in modderigheid. Tracks als Spiral laten klassieke deathmetal horen met razende tempo’s, subtiele grooves en sterke gitaarpartijen. Uitschieters zijn The Atrophied — met galloperende thrashbeats en duistere doom-ondertonen — en The Dark Aura, een traag, dreigend stuk waarin keyboards effectief spanning opbouwen en de sfeer tot het kookpunt brengen. Deze laatste wordt in de recensie genoemd als een van de beste composities die de band ooit heeft gemaakt.
De algemene conclusie van recensent Jürgen: Monstrosity heeft opnieuw een krachtig album afgeleverd dat aantoont dat de klassieke deathmetalformule nog lang niet uitgeput is. De plaat krijgt een 90/100 en wordt genoemd als serieuze kandidaat voor deathmetalalbum van het jaar. Liefhebbers moeten wellicht opnieuw geduld hebben tot een volgend werk, maar gezien de kwaliteit van deze release lijkt dat wachten de moeite waard.