Review: Malefic - Impermanence
In dit artikel:
Malefic levert met Impermanence (Terminus Hate City Records, 2026) een kort maar energiek debuut af van ruim 35 minuten dat zich laat lezen als een hybride tussen old school thrash en black metal, met hier en daar een vleug melodeath voor kleur. De band bestaat uit ervaren krachten uit de lokale thrash- en blackmetalscene; officieel opgericht in 2007 maar pas echt actief sinds 2024, trokken ze na een demo en sterke livesets de studio in voor deze release. Reviewer Jürgen waardeert het album met 77/100 (toegevoegd 4 mei 2026).
Sonisch is Impermanence vooral rusteloos: riffs, tempo’s en benaderingen wisselen snel en vaak binnen één nummer. Die variatie is tegelijk de grootste troef en de zwakke plek. In de eerste helft vindt Malefic regelmatig de juiste balans tussen agressie, melodie en dynamiek. Openingsnummer Blood Of The Throne zet meteen de toon met een stevige thrashbasis, black‑metalachtige tremolopartijen en een vocalenmix die tussen thrashbrul, black‑snauw en af en toe een diepe deathgrunt schommelt. Darkest Dreams (The Reaping) bouwt voort met moderne thrashkenmerken en scherpe tempowisselingen, terwijl Of Gods And Man meer op sfeer en melodie inzet en een melancholische solo als eigen gezicht krijgt.
Idiocracy is het meest uitgesproken black‑metalnummer en roept invloeden op die doen denken aan Satyricon: hier draait het meer om gespannen atmosfeer dan om pure snelheid. Die verschuivingen werken vaak goed en laten zien waar Malefic in uitblinkt: gelaagde gitaarpartijen, slimme tempo’s en strakke riffs die samen een dwingende energie creëren.
Tegelijkertijd verliest het album in de tweede helft soms zijn ruggegraat. Deserter biedt interessante ideeën maar raakt verstrikt in zijn eigen variatie en mist daardoor drive. Echoes Of Silence opent woest maar wordt ondermijnd door een te radicale tempowissel en een solo die qua stijl niet goed aansluit; dat had meer potentie. De afsluiter It Haunts bevat een akoestisch intermezzo dat de emotionele snaar niet goed raakt en de vaart uit een anders energiek nummer haalt. Daartegenover staan ijzersterke momenten als Disembodiment en Obsidian Earth, waar de combinatie van thrashprecisie en black‑metalattitude optimaal werkt.
Impermanence is een veelbelovend, licht onevenwichtig debuut: technisch kundig en vol ideeën, maar nog niet constant in songkeuzes. Het fundament is stevig; als Malefic leert doseren wat wél en niet werkt, liggen hogere regionen binnen het genre binnen bereik.