Review: Lynx - Trinity Of Suns

In dit artikel:

De Duitse heavymetal- en hardrockband Lynx brengt met Trinity Of Suns haar tweede album uit, vijf jaar na het debuut Watcher Of Skies uit 2021. Het album is de eerste release van het vijftal op het Duitse label Dying Victim Productions, dat bekendstaat om zijn focus op klassieke heavy-, speed- en thrashmetal. Lynx bestaat uit drummer Franz Fesel, bassist Phil Helm, gitaristen Tim Künz en Janni Athanasiadis en zangeres/toetsenist Amy Zine.

De band combineert een krachtige ritmesectie en aanstekelijke gitaarriffs met Zines veelzijdige zang, die zowel dromerig als fel kan klinken. Nummers als Voyager, Stranger Sign In The Sky en Oppressive Season laten een energieke mix van hardrock en heavy metal horen. Vooral het prominente baswerk, de melodieuze zanglijnen en de afwisseling tussen stevige riffs en rustigere passages geven de songs een eigen karakter.

Lynx toont zich bovendien muzikaal veelzijdiger dan een rechttoe-rechtaanrockband. In de langere nummers komt een duidelijke psychedelische inslag naar voren. Het titelnummer bouwt geleidelijk op tot een episch stuk met tempowisselingen en een uitgesponnen instrumentale climax. Seven Days Of Darkness krijgt extra sfeer door bijdragen op fluit en mellotron, terwijl afsluiter Island Universe in ruim acht minuten schakelt tussen dreigende ambient, uptempo hardrock en verfijnde riffpartijen.

Volgens de recensent vormt Trinity Of Suns een smaakvolle en vakkundig uitgewerkte combinatie van hardrock, heavy metal en psychedelica. De muzikale drive en variatie maken Lynx tot een veelbelovende aanwinst voor Dying Victim Productions. Het album krijgt een score van 83 op 100.