Review: Lamp Of Murmuur - The Dreaming Prince in Ecstasy
In dit artikel:
Lamp Of Murmuur, het USBM-soloproject van een artiest die zich M. noemt uit Olympia (Washington), verschijnt in 2025 met The Dreaming Prince In Ecstasy, uitgebracht via Wolves Of Hades. Dit vierde album bouwt voort op de muzikale ontwikkeling van M.: van het ruwe black-debuut Heir Of Ecliptical Romanticism (2020), via het black-’n’-roll van Submission And Slavery (2021), naar het meer Immortal- en thrash-georiënteerde Saturnian Bloodstorm (2023). Inmiddels toert de act met een liveband, wat verklaart waarom de nieuwe plaat steviger en consistenter klinkt.
Sonisch roept The Dreaming Prince In Ecstasy het Noorwegen van eind jaren negentig op: razende blastbeats, staccato riffs, keyboards en raspende gromvocalen, maar de plaat laat zich niet in één hokje stoppen. Invloeden van Immortal, Satyricon en Bathory zijn merkbaar, naast thrash-energie en onverwachte melodieuze uitstapjes. De productie is nog steeds DIY en rauw, nummers zijn lang, maar de composities voelen doelgericht en regelmatig verrassend — vooral dankzij gevarieerd slagwerk en melodische wendingen.
Het visuele artwork schetst een droomachtige, surrealistische reis. Thematisch draait het album niet om klassieke antichristelijke symboliek, maar om een zoektocht naar totale geestelijke bevrijding: zelfopoffering wordt gepresenteerd als transformatie en verlossing. Die thematiek vloeit door in de soundscapes die kracht en waanzin combineren.
Enkele tracks markeren de ruimtelijke opbouw van het album. Forest Of Hallucinations (ingeleid door The Fires Of Seduction) toont de sfeer maar bevat een instrumentale passage met een storend trillend geluid dat de spanningsopbouw soms verstoort. Hategate (The Dream‑Master’s Realm) had volgens de recensent een betere openingspositie verdiend: het start als een typische Immortal-track maar schakelt later over naar een melodische sectie met fluit en zuivere zang. Reincarnation Of A Witch gaat halverwege richting klassieke heavy metal en glijdt in het instrumentale Angelic Vortex, een rustpunt voordat de titeltrilogie volgt. De driedelige epostitel beslaat ongeveer 22 minuten en varieert van gothic rock-melodieën (Moondance), via dark wave (Twilight Orgasm), tot een lang uitgesponnen slotdeel (The Fall) met orkestrale accenten en klavecimbel. De afsluiter A Brute Angel’s Sorrow verrast als een vrijwel volledig akoestisch nummer — schijnbaar incongruent maar passend binnen de plaat vanwege de vele stilistische omzwervingen.
Eindoordeel: een veelzijdig, meeslepend werkstuk dat de eerdere grove schetsen verfijnt tot een gedetailleerder muzikaal schilderij. Niet vrij van vreemde keuzes en ruwe randjes, maar composities en durf maken het luisterbeurt waard. Score volgens de recensie: 70/100 (Marc, toegevoegd 1 december 2025).