Review: Lamb Of God - Into Oblivion

In dit artikel:

Jaar: 2026. Label: Nuclear Blast Records. Lamb Of God, de uit Richmond (Virginia) afkomstige metalformatie die ooit als Burn The Priest begon, presenteert met Into Oblivion opnieuw een plaat die weinig afwijkt van hun vertrouwde geluid. Sinds New American Gospel (2000) en vooral met As The Palaces Burn (2003) en Ashes Of The Wake (2004) bouwden ze een strakke, ritmische groove op die hier weer centraal staat. Invloeden van Pantera zijn hoorbaar, net als metalcore-ingrediënten, maar de band kiest consequent voor een gefocuste, onverzettelijke benadering in plaats van grote experimenten.

Line-upverandering — het vertrek van drummer Chris Adler en de komst van Art Cruz — verstoort die continuïteit niet; Cruz past naadloos in het vertrouwde ritmewerk. Muzikaal biedt Into Oblivion vooral stevige riffs, massieve gitaarsounds en bekende breakdowns, met hier en daar keyboards voor extra diepte. Opener en titeltrack zet meteen de toon; nummers als Parasocial Christ en Sepsis benadrukken tempo en dreiging. De eerste helft toont iets meer dissonantie en metalcore-invloeden dan zijn voorganger, maar dat verschil is subtiel.

De plaat wint terrein op de tweede helft: Blunt Force Blues wisselt tempo’s effectief en bevat een verrassend Meshuggah-achtig akkoord; Bully combineert dissonantie met bluesy melodieën; A Thousand Years laat zanger Randy Blythe variëren tussen gesproken stukken, gekrijs en cleane zang. El Vacio fungeert als rustpunt maar remt het momentum enigszins; Device Destroy sluit punk- en hardcore-energie af.

Songwriting blijft degelijk — geen zwakke nummers, maar ook weinig echte uitschieters. Into Oblivion zal weinig nieuwe fans winnen, maar bevestigt Lamb Of Gods positie: beheerst binnen grenzen en bereid tot subtiele verfijning. Score: 80/100. Reviewer: Jürgen (9 maart 2026).