Review: Kamelot - Dark Asylum

In dit artikel:

Kamelot brengt in 2026 met *Dark Asylum* zijn veertiende studioalbum uit via Napalm Records. De plaat vormt het muzikale middelpunt van Kamfest, het tweedaagse festival dat de Amerikaanse powermetalband eind oktober voor het eerst organiseert in 013 in Tilburg, waar Kamelot beide dagen headliner is.

Het album speelt zich conceptueel af in een verlaten Victoriaanse kathedraal, waarin een ‘puppet king’ de touwtjes in handen heeft. Elke song staat voor een afzonderlijke kamer. Muzikaal borduurt Kamelot voort op zijn theatrale power metal, maar met een nadrukkelijker cinematografisch en modern karakter. Gothic invloeden uit *Ghost Opera* en *Silverthorn*, folkelementen uit *Eternity*, veel melodie en enkele progressieve passages zorgen voor herkenning én extra variatie.

Vooral de eerste helft maakt indruk. Na het intro springen het krachtige titelnummer en het bombastische ‘Sanctuary’ eruit, mede dankzij sterke arrangementen en progressieve details. Ook ‘Ashen World’ is goed te beluisteren, al is het minder opvallend. De gastzangers voegen geregeld waarde toe: Tobias Sammet geeft ‘One Last Masquerade’ extra theatrale zeggingskracht, terwijl Clémentine Delauney en Ignacia Fernández in ‘Sanctuary’ voor een geslaagd vocaal samenspel zorgen. Fernández’ extreme zang werkt minder overtuigend in ‘Ashen World’.

In de tweede helft neemt de spanning af. ‘The Sleeping Mind’, ‘Kaleidoscope’ en de powerballad ‘Enigma (Think Of Me)’ missen een onderscheidend element, waardoor het album te lang aanvoelt. *Dark Asylum* heeft daardoor twee gezichten: een sterke, verrassende eerste helft en een veel gelijkmatiger vervolg. Beoordeling: 75/100.