Review: Hellripper - Coronach
In dit artikel:
Hellripper is het eenmansproject van de Schotse multi-instrumentalist James McBain. Zijn nieuwste plaat Coronach (Century Media Records, 2026) volgt op de doorbraakalbum Warlocks Grim & Withered Hags uit 2023 en zet zijn ontwikkeling van ruwe thrash naar een meer uitgewerkte blackened thrash voort. Waar eerdere werk vooral korte, treffende klappen uitdeelde, kiest McBain op Coronach vaker voor langere, verhalende songs en uitgebreide sfeeropbouw.
Muzikaal blijft McBain trouw aan een mix van black- en thrashmetal, maar hij schuift sterker richting klassieke heavy metal-invloeden en melodische gitaarharmonieën à la Iron Maiden. Die melodische inslag, samen met virtuoos gitaarwerk en vloeiende overgangen tussen riffs, is een constante. Tegelijk experimenteert hij met contrasten: cleane zang tegenover deathgrunts, akoestische tussenstukken naast blastbeats, en momenten die naar progressieve rock neigen zonder die stap volledig te zetten (de titeltrack roept soms Opeth-associaties op). Dit levert nummers op die rijk zijn aan ideeën en dynamiek, maar ook variatie brengen in tempo en stijl.
Het titelstuk Coronach is het meest ambitieus: bijna negen minuten lang, opgebouwd uit verschillende lagen en vocale schakeringen, met een weids, emotioneel landschap en een refrein dat sterk naar klassiek heavy metal verwijst. Hunderpest functioneert als krachtige opener met bekende Hellripper-elementen—melodieuze riffs die naar een rauwe ontlading leiden—en Kinchyle combineert lompe thrash met onverwacht aanstekelijke heavymetalrefreinen en twinlead-harmonieën. Baobhan… (Waltz Of The Damned) toont McBains gevoel voor transformatieve riff-ontwikkeling en sfeerwisselingen; andere stukken zoals Sculptor’s Cave en The Art Of Resurrection laten zien dat hij soms nog zoekt naar een strakke compositiestatus tussen zijn vele ideeën.
Die zoektocht is tegelijk de sterke en zwakke kant van Coronach. De breedte aan stijlen vergroot de creatieve reikwijdte, maar vermindert op sommige momenten de coherentie die Warlocks Grim & Withered Hags kenmerkte. Waar de spanning tussen black en thrash voorheen veel van de emotionele impact leverde, voelt de plaat nu soms gefragmenteerd of te ambitieus: bepaalde composities dreigen te verzanden doordat er geen externe producer of bandleden zijn die bijsturen—het risico van een eenmansproject.
Conclusie: Coronach is een durvende stap in McBains ontwikkeling—soms indrukwekkend en meeslepend, soms verwarrend en langgerekt. Het overstijgt de vorige plaat niet geheel in consistentie, maar levert genoeg hoogstandjes op (Hunderpest, Kinchyle, de titeltrack) om het album als zinvolle tussenfase te waarderen. De overstap naar Century Media en de creatieve ambitie suggereren dat Hellripper ook in de komende jaren relevante stappen zal blijven zetten. Score volgens de recensie: 75/100 (reviewer: Jürgen, toegevoegd 22 maart 2026).