Review: Harlott - Exsequiis

In dit artikel:

Op Exsequiis (2026) zet het Australische viertal Harlott zijn ontwikkeling binnen de thrashmetal voort. De band werd twintig jaar geleden opgericht door vier tieners uit de oostelijke voorsteden van Melbourne en bouwde sinds Origin (2013) een stevige reputatie op met compromisloze, technisch uitgevoerde metal. Op dit vijfde album, uitgebracht door Metal Blade Records, blijven invloeden van klassieke Bay Area-thrash à la Slayer, Testament en Exodus duidelijk hoorbaar, maar krijgen melodie, sfeer, dissonantie en groove meer ruimte.

Frontman en gitarist Andrew Hudson combineert rauwe vocalen met Leigh Bartleys razendsnelle riffwerk, terwijl bassist Tom Richards geregeld nadrukkelijk op de voorgrond treedt. De composities zijn daardoor niet alleen gericht op snelheid: Harlott wisselt furieuze passages af met midtempo-grooves, aanstekelijke refreinen, cleane zang en invloeden uit death- en black metal. De instrumentale opener Incipiam leidt naar het explosieve Void; het titelconcept verwijst naar begrafenisrituelen en wordt visueel verbeeld met een ceremonie rond een brandende godheid.

De teksten richten zich vooral op maatschappelijke frustraties. Trial By Liar bekritiseert een samenleving waarin aandacht belangrijker lijkt dan waarheid, terwijl The Joyful Stain thema’s als verruwing, politieke machteloosheid en zelfverrijking behandelt. Volgens de bespreking behoren Kleptogenesis, met snel gitaarwerk en gangshouts, en The God That Knows No Name tot de sterkste voorbeelden van Harlotts vernieuwde aanpak. Ook het lange Endling valt op door tempowisselingen, technische passages en een krachtige afsluiting met blastbeats en koorzang.

De grootste vooruitgang zit volgens de recensie in de songwriting en de beheersing van de intensiteit. De gitaarsolo’s draaien niet uitsluitend om snelheid, maar bouwen melodieus spanning op, waardoor het technische spel niet gekunsteld klinkt. Alleen de productie krijgt kritiek: het drumwerk van Glen Trayhern klinkt soms wat blikkerig. Met zijn combinatie van brute energie, melodische finesse en gevarieerde songstructuren wordt Exsequiis desondanks beoordeeld als een overtuigende thrashmetalplaat, goed voor 85 van de 100 punten en een duidelijke aanrader voor liefhebbers van het genre.