Review: Green Carnation - A Dark Poem, Part III: The Messiah Complex

In dit artikel:

De Noorse progressieve metalband Green Carnation sluit in 2026 met *A Dark Poem, Part III: The Messiah Complex* zijn ambitieuze trilogie af. De groep bracht in amper een jaar tijd drie albums uit; de eerste twee delen werden geprezen om hun verfijnde instrumentatie, sterke zanglijnen en avontuurlijke karakter.

Het derde deel borduurt daarop voort, maar verschuift de accenten. De muziek is experimenteler, orkestraler en over het algemeen minder zwaar. Zowel “Unconditional Artificial Chemistry” als het titelnummer bouwt rustig op en leunt sterk op ambient, toetsen en progressieve rock. Hoewel deze nummers aangenaam klinken, missen ze volgens de recensent de dynamiek van hun voorgangers.

“Broken Souls, Common Enemies” vormt het sterkste moment. Het nummer combineert cleane zang met rauwere uithalen en mondt uit in een dromerig progrockgedeelte, inclusief fluit, spoken word en een Floydiaanse gitaarsolo. De ruim zestien minuten lange afsluiter “A Dark Poem - Orchestral Suite” is de meest gewaagde keuze: de klassieke compositie kent een sterke, afwisselende eerste helft, maar verliest daarna aan spanning door een te lang minimalistisch deel.

De plaat is daarmee geen mislukking, want Green Carnation blijft technisch overtuigen en grenzen verleggen. Wel is het album minder coherent en duidelijk minder sterk dan de twee eerdere delen, waardoor het eerder als een bonushoofdstuk dan als een grootse finale aanvoelt. De trilogie als geheel blijft volgens de recensie desondanks een prestatie van formaat. Beoordeling: 70/100. Het album verschijnt bij Season of Mist.