Review: Frozen Soul - No Place Of Warmth

In dit artikel:

Frozen Soul levert met No Place Of Warmth (Century Media Records, 2026) weer een typisch "cold school" deathmetalplaat af: album- en songtitels draaien om ijs en kou, en muzikaal zoekt de band nadrukkelijk aansluiting bij een Bolt Thrower-achtige sound, maar dan met moderne productie. De Texanen blijven een van de spannendere liveacts van de jongere deathmetalgeneratie, maar op plaat kiest de groep voor een veilige, voorspelbare koers.

De eerste helft van het album scoort het hoogst: de titeltrack (met gastvocalen van Gerard Way), Invoke War (met Robb Flynn) en Dreadnought (met Sanguisugabogg) zijn groovende, pakkende nummers die snel blijven hangen en live ongetwijfeld extra rugwind krijgen. In de tweede helft verliest het materiaal echter aan overtuiging: veel songs liggen in een midtempo-sfeer en neigen naar op elkaar lijkende structuren. Frozen Soul probeert hier wat hedendaagse deathcore-elementen — breakdowns en bassdrops — in te bouwen, wat op zich werkt, maar de composities voelen vaak als opvulling en tillen het geheel niet naar een hoger plan.

No Place Of Warmth sluit muzikaal aan bij voorganger Glacial Domination, maar mist de schrijverskracht van die plaat; progressie blijft uit. Reviewer Hugo kent het album een 76/100 toe (toegevoegd 24 mei 2026). Conclusie: een plaat met enkele sterke uitschieters, maar die vooral in live setting beter tot zijn recht zal komen dan in de huiskamer.