Review: Exodus - Goliath

In dit artikel:

Exodus brengt in 2026 met Goliath via Napalm Records een nieuw studioalbum uit dat de band plaatst als één van de laatste levende thrash‑veteraanbands. Gitarist Gary Holt, die banden heeft met Metallica en Slayer, houdt de traditionele Exodus-formule vast: een riffgerichte aanpak waarin zang en melodie ondergeschikt zijn aan de gitaarpartijen. Sinds Bonded By Blood en Fabulous Disaster is er weinig wezenlijk veranderd; de productie is voller en de riffs zwaarder, maar de kern blijft vertraagd thrashwerk.

Dat specifieke riff‑denken werkt vaak in het voordeel van de band, maar leidt op Goliath ook tot zwakke plekken. Verschillende nummers voelen als aaneenschakelingen van sterke ideeën zonder genoeg melodische samenhang, waardoor tracks als 2 Minutes Hate wel goede fragmenten maar geen overtuigend geheel bieden. Summon Of The God Unknown kraakt onder een te ruime speelduur en traag uitgesponnen passages. De titelsong Goliath begint veelbelovend maar verliest zijn opgebouwde spanning door een terugkerende, onlogische tussenpartij met violen die de dynamiek verzwakken.

Tegelijk zijn er hoogtepunten: Promise You heeft meer swing, een opvallend aanstekelijk refrein en neigt naar klassieke heavy metal; The Dirtiest Of The Dozen blinkt uit met een puike hardcore‑riff, een smakelijke bassolo en gitaarglans van Holt. Een belangrijke wijziging is de terugkeer van Rob Dukes als zanger — fuller, krachtiger en melodieuzer dan zijn voorganger Steve "Zetro" Souza — wat de band vocaal steviger maakt, ook al kan die keuze verdeeldheid onder fans zaaien.

Conclusie: Goliath is typisch Exodus: energiek en soms sterk, maar ook onevenwichtig en niet revolutionair. De plaat bevat genoeg goede momenten voor liefhebbers van klassiek thrash, maar mist het extra melodische en compositorische laagje dat de absolute top onderscheidt. Score: 72/100. Reviewer: Jürgen; toegevoegd 15 maart 2026.