Review: Evergrey - Architects Of The New Weave

In dit artikel:

De Zweedse progressieve metalband Evergrey levert met Architects Of The New Weave (Napalm Records, 2026) een plaat af die de bekende melancholische kern van de groep deels behoudt maar muzikaal duidelijke koerswijzigingen toont. Centraal staan zanger Tom Englund en het recente vertrek van gitarist Henrik Danhage en drummer Jonas Ekdahl: hun afwezigheid heeft diepe sporen nagelaten in sound en dynamiek. Waar eerdere klassiekers als In Search Of Truth, Recreation Day en The Inner Circle de band op technisch en emotioneel hoog niveau positioneerden, en The Storm Within (2016) het hernieuwde succes bevestigde, voelt deze nieuwe langspeler meer experimenteel en gepolijst richting modern, zwaar en cinematisch werk.

De plaat opent met een bombastisch intro en schakelt vervolgens naar het groovende The Shadow Self, dat met stoere riffs en een eenvoudig maar aanstekelijk refrein meteen opvalt. De titeltrack kiest voor rechtlijnige, festivalgerichte energie; The World Is On Fire neigt met zijn logge riffs naar djent-achtige agressie, waardoor Englunds zang soms onder het instrumentale geweld lijkt te verdwijnen. Tegelijkertijd zijn er sterke momenten waarin melodie en kracht samenkomen: Heaven combineert zware instrumentatie met een fraaie lead en solo, Leaving The Emptiness biedt een opvallend optimistische melodielijn, Longing functioneert als prima powerballad en Chains Of Shame levert een oorwurm die blijft hangen.

Toch maakt de plaat vaak een eenvormige indruk. Meerdere nummers (onder meer The Script en Call Of Your Lions) leunen zwaar op steeds herhaalde, saaie riffs en eentonige ritmes; zelfs gastbijdragen zoals Mikael Stanne op A Burning Flame weten de benodigde urgentie niet altijd te brengen. De grotere nadruk op pompende drums en soberder gitaarwerk betekent ook dat het spetterende solo- en leadwerk waarmee Evergrey zich eerder onderscheidde grotendeels ontbreekt. Englund zingt nog sterk, maar de emotionele diepgang en tekstuele scherpte missen op verschillende momenten, waardoor de plaat als ongebalanceerd tussen oud en nieuw overkomt.

Conclusie: Architects Of The New Weave is geen slecht album, maar gezien Evergreys indrukwekkende staat van dienst teleurstelt het deels. De personele wisselingen, vooral het vertrek van Danhage, blijken een wezenlijke aderlating; de band zoekt zichtbaar naar een nieuwe identiteit en weet die nog niet volledig te concretiseren. Score volgens de recensie: 68/100. Aanbevolen voor wie nieuwsgierig is naar Evergrey’s zwaardere, modernere kant; liefhebbers van het klassieke, meer gelaagde gitaarwerk zullen mogelijk meer verlangen naar het oude geluid.