Review: Doodswens - Doodswens

In dit artikel:

Doodswens brengt in 2026 een tweede langspeler uit, in eigen beheer, die duidelijk anders klinkt dan het debuut Lichtvrees (2021. Nadat Fraukje van Burg in 2022 vertrok bleef Inge van der Zon als enige over; na een zoekperiode met tijdelijke leden is sinds 2024 de bezetting stabiel: Van der Zon (drums en zang), Peter Rebel (gitaar) en Riccardo Subasi (bas).

Die personele wisselingen hebben de muziek gevormd: de band blijft stevig in het blackmetalveld, maar speelt nu directer en minder atmosferisch. De hoge, schurende zang van Van Burg is ingeruild voor lagere, hese screams van Van der Zon en de toevoeging van bas zorgt voor een voller geluid — dat met name nummers als She Carries The Curse en Devils Stone ten goede komt. De plaat varieert tussen woede en melancholie: opener Driven By Death en Verrot klinken gefrustreerd en fel, The Black Flame heeft een epische inslag en These Wounds Never Healed is bedachtzamer. She Carries The Curse refereert het meest aan het vroegere geluid; Vlaamse Vloek en Verrot behoren tot het sterkste materiaal.

De intense vocale voordracht is vaak indrukwekkend, al ontbreekt het soms aan instrumentale vernieuwing. Overall heeft Doodswens zichzelf hervonden en legt Van der Zon een duidelijk stempel op de sound; het album werkt het beste als geheel en scoort 75/100 (recensent: Jeffrey, 1 mei 2026). Tracklist bevat zeven nummers, waaronder Driven By Death, Devils Stone en Vlaamse Vloek.