Review: Dan Swanö - Moontower (Remastered)
In dit artikel:
Dan Swanö zet zijn eigen oeuvre opnieuw in de verf met een geremasterde uitgave van Moontower (oorspronkelijk 1999), uitgegeven in 2026 via Century Media Records. Het album is tot nu toe zijn enige soloplaat en krijgt nu een sonische upgrade plus een stapel bonusmateriaal die vooral voor fans interessant is om de ontwikkeling van de nummers te volgen. De recensie verscheen op 24 maart 2026 en kent het album een 86/100 toe.
Achtergrond: na zijn vertrek uit Edge Of Sanity in 1997 — uit frustratie over creatieve richting en omdat hij alles zelf wilde doen — begon Swanö in zijn eigen Sanctuary-studio aan een ambitieus project. Hij experimenteerde aanvankelijk met het idee van een hyperluid deathmetalalbum, maar het contact met Mikael Åkerfeldt en een hernieuwde belangstelling voor jarenzeventigprog (Marillion, Kansas, Rush) stuurden het geluid een andere kant op. Swanö gebruikte mini‑Moogs en mellotrons en vroeg zich zelfs af hoe deathmetal in 1972 zou hebben geklonken; dat leidde tot een mix van moderne progrock, zware riffs, synthesizers en sporadische grunt‑vocals.
Muzikaal steekt Moontower volgens de reviewer goed in elkaar: de mix is glashelder, het toetsenwerk prominent en de drums vermijden overmatige double‑bass zodat alle lagen hoorbaar blijven. Hoogtepunten zijn nummers als Uncreation, Sun Of The Night en Add Reality — het laatste met een korte, ontroerende melodische zangpassage aan het einde — en Creating Illusions, waarin een riff aan Opeths Blackwater Park doet denken. De remaster van 2026 geeft het geheel extra overtuigingskracht en voegt waardevolle extra’s toe voor liefhebbers.
Conclusie: Moontower is een rustig doch krachtig progmetalalbum met een eigen klankkleur door de combinatie van 70s‑achtige synths, progstructuren en metalriffs. Voor wie houdt van acts als Rush, Marillion, Dream Theater, Opeth of Amorphis en Swanö nog niet kent, is dit een toegankelijke instapper.