Review: Clawfinger - Before We All Die

In dit artikel:

Clawfinger, de Zweedse rapmetalband rond frontman Zak Tell, brengt in 2026 na negentien jaar weer een studioalbum uit: Before We All Die (label: Perception). Hoewel de groep nooit volledig van het podium verdween, is dit de eerste langspeler sinds Life Will Kill You (2007). Tell laat weten dat hij genoeg nieuwe woede en inspiratie verzameld had om een nieuw album vol scherpe sociale en politieke commentaren te vullen.

Muzikaal blijft Clawfinger trouw aan het oude recept: rap meets metal, aangevuld met experimentele geluiden en een strakke ritmesectie. Dankzij moderne productie klinkt de mix in 2026 robuuster en voller. Het album opent sterk met Scum en Ball & Chain, en ook Big Brother valt op door atmosferische synthesizers en sterke coupletten. Het titelnummer fungeert als een anthem en blijft hangen; ook het afsluitende Environmental Patients krijgt waardering.

Tegelijk kent de plaat zwakkere momenten. Nummer zoals A Perfect Day en Kill The Dream missen memorabele hooks, en herhalende refreinen en soms puberale teksten doen enkele nummers hun energie verliezen. Going Down (Like Titanic) heeft een opvallende Cypress Hill-achtige baslijn maar wordt afgeremd door een zeurderig refrein. Positieve uitzonderingen zijn A Fucking Disgrace (met een geslaagde slide-gitaarbijdrage) en de meer pompende Rammstein-achtige riffs op You Call Yourself A Teacher, al halen die niet altijd het gewenste niveau.

Eindoordeel: wisselvallig maar met genoeg highlights om fans en nostalgici blij te stemmen. Before We All Die scoort 68/100 (reviewer: Jeffrey, toegevoegd 6 maart 2026).