Review: Battle Beast - Steelbound

In dit artikel:

Battle Beast viert twintig jaar en levert met Steelbound (Nuclear Blast, 2025) hun zevende studioalbum af: een compact stuk van net geen veertig minuten met tien nummers. Waar de twee voorgaande platen zwaar leunden op symfonische bombast en popinvloeden, schuift deze schijf iets terug richting gitaangedreven power; toch ontbreken synthesizers en pompende arrangementen ook nu niet.

Het tempo ligt hoog en het album bruist van energie. De opener The Burning Within trekt meteen aan en zet de toon: strak geproduceerd, vol enthousiaste zang van Noora Louhimo en met de typerende keyboardpartijen van Janne Björkroth prominent in de mix. Ten opzichte van Circus Of Doom (2022) zijn de liedjes iets minder kunstmatig van geluid en daardoor aanstekelijker, waardoor Steelbound beter blijft hangen.

Tegelijk blijft veel voorspelbaar: de band kiest bewust voor toegankelijke melodieën en popachtige structuren, waardoor dynamische verrassingen uitblijven. Tekstueel worden serieuze thema’s zoals maatschappelijke kwesties en het vinden van je eigen weg aangestipt, maar de woorden zijn zelden scherp: de gesproken sectie in de titeltrack voelt bijvoorbeeld overbodig en benadrukt die lichtvoetige benadering.

Wie houdt van bombastische, feestelijke power metal à la Sabaton, Powerwolf of Beast In Black zal dit album prima vinden; liefhebbers van donkere, agressieve metal met snijdende gitaarriffs en rauwe vocalen kunnen het laten liggen. Overall is Steelbound een gesmeerde, plezierige plaat die net meer overtuigt dan zijn directe voorganger. Reviewer Walter waardeert het album met 78/100 (toegevoegd 7 december 2025).