Review: Amon Amarth - The Allfather Awakens

In dit artikel:

Op The Allfather Awakens levert het Zweedse Amon Amarth zijn dertiende studioalbum af voor Metal Blade Records. De band bevindt zich commercieel op een hoogtepunt, maar worstelt creatief met de vraag hoe de vertrouwde Vikingthematiek en het kenmerkende geluid nog vernieuwd kunnen worden.

Na enkele experimenten op voorganger The Great Heathen Army, waaronder een samenwerking met Saxon-zanger Biff Byford, keert de groep nu grotendeels terug naar zijn klassieke formule. De nummers zijn opnieuw stevig geworteld in de Noorse mythologie en klinken herkenbaar als Amon Amarth, maar zijn volgens de review sterker en dynamischer dan op de voorgaande albums. Daarmee probeert de band zowel fans die vernieuwing missen als luisteraars die juist de traditionele stijl waarderen tevreden te stellen.

Vooral de eerste helft van de plaat maakt indruk. Gjallarhorn is een energieke opener met duidelijke livepotentie, terwijl Eight Legs Of Thunder opvalt door zijn galopperende ritme. Kvasir's Blood combineert een marcherende cadans met een meeslepend refrein. Oden's Hunt grijpt terug naar het snellere, vroegere werk van de band en Die With A War Cry klinkt juist zwaar en log.

Een opvallende vernieuwing is Upphaf, de eerste ballade van Amon Amarth. Het nummer zorgt halverwege voor afwisseling zonder de Vikingsfeer te verliezen. Hoewel The Allfather Awakens geen vernieuwende klassieker wordt, klinkt de band zelfverzekerd en vermijdt hij zowel geforceerde experimenten als simpele herhaling. De plaat kreeg van recensent Marcel een score van 80 op 100 en werd op 5 oktober 2026 toegevoegd.