Review: Akem Manah - Threnodies
In dit artikel:
De Vlaamse doommetalband Akem Manah is na veertien jaar stilte terug met Threnodies, een conceptueel album van tien ‘klachtzangen’ dat in 2026 via Black Lion Records uitkomt. Waar hun vroege werk (debuut The Testament Of Sealant Mound, 2010, en ep Beneath, 2012) al duisternis zocht, presenteert deze comeback een zwaar, ceremonieel geluid waarin tragische verhalende songs samenkomen met traag slepende riffs, melodische leads en vioolarrangementen die een begrafenisachtige sfeer oproepen.
De heroprichting begon in 2023: bassist RD (Ruben Delanghe), zanger/toetsenist XDS (Xavier de Schuyter) en gitarist JT (Joris Thoen) bliezen de band nieuw leven in, met GVC (Guy van Campenhout) als slaggitarist. Een tijdelijke uitgebreide line-up leverde in 2024 de single Dreich op, met gastvocalen van Paul Kuhr (Novembers Doom), maar uiteindelijk bleef de kernbezetting bestaan: RD, GVC, JT en XDS. Voor Threnodies bespeelt Fabio Alessandrini (bekend van Annihilator en Bonfire) de drums; vioolpartijen zijn van German Dmitriev. Het eindmixen en masteren gebeurde in Tower Studio door Brett Caldas-Lima (Ayreon).
Muzikaal zet Akem Manah in op grote dynamiek en contrast: kalme, melancholische passages worden afgewisseld met loodzware doomsoundscapes en momenten die naar black metal neigen. De nummers zijn lang (gemiddeld zo’n zeven minuten) en gelaagd, waardoor het album eerder een luisterboek dan achtergrondmuziek is. Thema’s zijn uniform: personages die door verdriet, geloof of hunkering naar betekenis afdalen in verboden kennis, waanzin en uiteindelijk de dood — vaak eindigend in stilte of ondergang.
Enkele songs springen eruit: The Burning Of John Briggs combineert precieze en sfeervolle gitaarklanken met wisselende vocale intensiteit; The Journey Of Nathaniel Johnson balanceert massiviteit en ingetogenheid, ondersteund door fraaie vioolpartijen; de afsluiter The Hanging Of Edward Hope sluit de reis sec en treurig af. Kritiek is er op het instrumentale tussenstuk The Undoing Of An Unknown: de exotische instrumentatie en oosterse kleuren van Justin Bruce blijven volgens de recensent te lang hangen en remmen de vaart.
Akem Manah wordt in klank vaak naast My Dying Bride, Paradise Lost en Katatonia geplaatst — fans van doom, death en gothic metal zullen Threnodies waarderen, mits ze bereid zijn hun aandacht en geduld te geven. Het album vraagt concentratie; het is geen ‘easy listening’ maar een zwaar uitgedacht, emotioneel geladen werk dat zijn impact pas bij meerdere draaibeurten volledig prijsgeeft. Recensent Marc kent het album 84/100 toe (toegevoegd 26 mei 2026).