Poppy in Tilburg
In dit artikel:
Op vrijdag 13 maart trad Poppy op in Poppodium 013 in Tilburg; het concert verving een gepland optreden in Eindhoven en bood een luidruchtige, visueel uitgewerkte show met twee supportacts: het energieke Fox Lake uit Colorado en het Australische Ocean Grove.
Fox Lake opende als korte, krachtige noemer: een onbekende naam voor veel bezoekers, maar het kwartet trok het publiek snel mee dankzij de drukbewegingen van frontman Nathan Johnson, circle pits en een onverminderd hoog energieniveau. Muzikaal was het materiaal niet erg origineel — een mix van hardcore-beat, hiphop-achtige passages en backingtrack-scratches — maar als opwarmer werkte het uitstekend.
Ocean Grove moest de zaal aanvankelijk overtuigen: het geluid stond nog niet helemaal scherp en de numetal-invloeden en cleane zang maakten de eerste nummers minder treffend. Halverwege draaide de set echter om; met Deftones-achtige passages in Last Dance, een opvallende drumsolo van Sam Bassal en nummers waarin zanger Dale Tanner en bassist Brent “Twiggy” Hunter van rol wisselden, groeide de intensiteit en wint de band aan overtuigingskracht. De set combineerde invloeden van Linkin Park en RATM met moderne nu-metal dynamiek en eindigde sterk.
Poppy — Moriah Rose Pereira — kwam met gemaskerde bandleden en een extra gitariste (Alexa Lynn) het podium op. De show opende fel met Bruised Sky en vervolgde met hits als Bloodmoney en Scary Mask; het publiek zong mee, vormde pits en reageerde enthousiast op de combinatie van popesthetiek en harde riffs. Hoewel het geluid soms te veel bas bevatte, viel op dat er meer live gezongen werd dan in eerdere tournees en dat de bandleden technisch sterk presteerden, met momenten waarin gitaren en drums nadrukkelijk de ruimte kregen.
Visuele en theatrale elementen speelden een belangrijke rol: een mannelijke voice-over introduceerde “The house of Poppy” en keerde periodiek terug tussen nummers, er was een uitgebreide lichtshow, rook en video-achtergrondbeelden. Die voice-over leverde inhoudelijk prikkelende uitspraken, maar brak soms de vaart uit de set. Poppy zelf wisselde contact met het publiek af met het regelmatig van het podium lopen; ze oogde beweeglijker dan in voorgaande jaren en wisselde lieflijke presentatie af met extreme vocalen en headbangen — dat contrast is een van haar sterkste troeven.
Hoogtepunten waren onder meer The Cost Of Giving Up, het energieke Concrete (met grote circlepit), het atmosferische If We’re Following The Light en het chaotische The Center’s Falling Out. Na een uur keerde Poppy terug voor een toegift met New Way Out, inclusief confettiregen. Hoewel de set relatief kort aanvoelde, kregen fans een gevarieerde en overtuigende live-ervaring met veel interactie en intensiteit.