Plini in Nijmegen
In dit artikel:
Sungazer en Plini sloten hun tour af met een energieke avond in Nijmegen, waarin technische virtuositeit en publieksplezier hand in hand gingen. Sungazer — de Amerikaanse groep rond YouTuber Adam Neely, die eerder een gastbijdrage van Plini op het repertoire heeft — viel op door ingewikkelde maatsoorten en een verzorgde visuele eenheid: de bandleden droegen allemaal een witblauwig shirt, wat soms botste met de blauwe lichtsetting. Waar zulke complexe composities vaak tot weinig beweging op het podium leiden, koos Adam voor het tegenovergestelde: hij stimuleerde het publiek actief tot klappen, meebewegen en zelfs een door hem geïntroduceerde ‘odd time signature two step’, waarmee hij moeilijke tellen als 10/8 verrassend toegankelijk maakte. Die aanpak deed denken aan acts als Panzerballet: moeilijke muziek moeiteloos uitlegbaar maken.
De show straalde professionaliteit uit — zelfs een kapotte snaredrum werd in het setprogramma opgenomen als een geoliede touch — al leverde de strak ingestudeerde choreografie af en toe een klinische indruk op. Desondanks zat de interactie tussen band en zaal goed: de publieksritmes werden door Sungazer vaardig aangestuurd en het enthousiasme was duidelijk wederzijds.
Plini nam het stokje over met een set die meer op melodie en gitaarwerk leunde. Zijn nummers blijven ook bij ingewikkelde ritmes herkenbaar dankzij sterke composities; wie niet à la conservatorium in de maat wilde duiken, kon zich eenvoudig aan ‘het liedje an sich’ vasthouden. Plini balanceerde geconcentreerde muzikale passages met luchtige, droge podiumpraatjes — hij bedankte uitgebreid zijn crew omdat het de laatste show van de tour was, plaagde een onwennige merchmedewerkster en maakte grapjes over zijn dalende iq tegen het einde van de rit. Die spontaniteit zorgde voor memorabele, ongechoreografeerde momenten naast het verder nauwkeurig uitgewerkte muzikale geheel.
Met een krachtig geluid dat live nog ruiger klonk dan op plaat, opzwepende moshpits en zelfs een door Plini uitgelokte wall of death, eindigde de avond vrolijk en voldaan. Band, crew en publiek verlieten Nijmegen met een glimlach — een geslaagde mix van technisch vakmanschap, cabaret en samen spelen.