Interview met Eye Of Melian
In dit artikel:
Johanna Kurkela vertelt over de groeifase waarin Eye Of Melian zich momenteel bevindt: kort na de release van hun tweede album, Forest Of Forgetting, stonden ze al als headliner op een avond die deels vrij kwam door de afzegging van Delain. Die plotselinge verantwoordelijkheid — een van de langste sets die zij ooit zong — bracht praktische en artistieke uitdagingen, maar ook veel betekenis: de show voelde voor haar als een magische, bijna spirituele ervaring waarin band en publiek samenkwamen.
Het publiek viel op door grote leeftijds- en muzieksmaakverschillen; van kinderen aan de zijkant tot senioren in de zaal. Kurkela ziet dat als bewijs dat muziek verbindend werkt en merkt dat moderne verspreidingskanalen het makkelijker maken om uiteenlopende mensen te bereiken. Ook denkt ze dat het verfrissende, nieuwsoortige karakter van Eye Of Melian mensen aantrekt — een contrast met bands die in een vaste routine zijn beland.
De voorbereidingen bestonden uit zowel individueel “huiswerk” als een gezamenlijke repetitieweek voorafgaand aan het optreden. Niet alles valt te leren in de oefenruimte: sommige zaken komen pas goed door shows te spelen. De band kreeg bovendien te maken met tegenslag: gastdrummer Kai Hahto werd ziek, maar Sander Zoer en Ivar de Graaf sprongen op korte termijn bij. Ook Troy Donockley droeg als gast bij; Kurkela prijst de spontaniteit en professionaliteit van de invallers en het warme welkom dat gasten van het publiek kregen.
Op vocaal vlak is er veel werk verzet: live zijn de harmonieën veel uitgebreider dan op de plaat, iets waar Kurkela met plezier aan werkte samen met Timo Kurkela en Robin La Joy. Toetsenist Miko Mustonen speelt meerdere partijen tegelijk en neemt veel technologische taken voor zijn rekening — mede daardoor is het gebruik van backingtracks minimaal. De band koestert de ambitie om ooit met een orkest of in elk geval een strijkerskwartet te werken; voorlopig probeert Kurkela soms tegelijk te zingen en viool te spelen, maar ze ziet liever een fulltime violist in de line-up.
Voor de videoclipopnamen reisde de groep naar Duitsland, naar Witzki Visions, waar onder regie van Mirko Witzki clips voor Tears Of The Dragon en Dawn Of Avatars werden opgenomen. Dat waren hun eerste echte clips; voor het debuut waren het vooral lyricvideo’s. Over Tears Of The Dragon: de cover werd naar Steve Harris gestuurd, die het zou doorsturen naar Bruce Dickinson — de keuze voor die song was ook bedoeld als knipoog naar hun label Napalm Records en de metalconnectie.
Met contracten bij een label en een boekingskantoor wordt Eye Of Melian nu gezien als “echte” band. Voor de individuele leden betekent dat verschuivingen in prioriteit: Martijn verdeelt zijn tijd ongeveer half-half, terwijl Kurkela Eye Of Melian de hoogste prioriteit geeft. Andere projecten zoals Auri blijven bestaan, maar fungeren voor haar vaker als occasionele nevenactiviteiten. Kurkela reflecteert ook op haar eerdere solocarrière: die periode gaf haar stem en ervaring, maar het huidige project voelt als meer authentiek en vanuit haar eigen hart gemaakt — een carrière op eigen voorwaarden die zij ervaart als een privilege.
Samengevat: Eye Of Melian staat aan het begin van een spannende live-fase, met enthousiaste publieksreacties, uitgebreidere live-arrangementen en groeiende ambities (orkestraal werk, vaste bezetting). Ondanks tegenslagen heeft de band getoond flexibel en inventief te kunnen opereren, en Kurkela ervaart het oeuvre en de podiumsituatie als een bevrijdende bevestiging van wat ze muzikaal wil doen.