Ignite in Maastricht

In dit artikel:

Supportact Howlett opent de avond: een sympathiek ogend viertal waar online weinig over te vinden is, behalve dat ze zich laten inspireren door wat zij “nerdcultuur” noemen. Hun enthousiasme is groot — de zanger complimenteert herhaaldelijk de opkomst op een dinsdag — maar muzikaal blijven de nummers wat rammelig en conventioneel, met houterige beatdowns. Achter de vrolijke façade schuilen persoonlijke tragedies; zo draagt de band een lied op aan de aan kanker overleden vrouw van de gitarist. Het diverse publiek, van oudere fans tot jonge pogoërs, waardeert de oprechte inzet van Howlett ondanks het ontbreken van originaliteitsstoten.

De hoofdact van de avond zijn de Orange County‑legendes Ignite. De zaal, met zo’n honderdvijftig bezoekers vergelijkbaar met eerdere shows, oogt voller door de band die tussen het publiek staat — een opstelling die de intimiteit van het optreden vergroot, al gaat het even mis als zanger Eli Santana over een kabel struikelt maar ongedeerd verder kan. Ignite trapt af met Veteran (van A Place Called Home, 2000) en zet vervolgens een set neer die grotendeels draait om publieksfavorieten uit Our Darkest Days (2006). Santana levert de oudere nummers overtuigend; zijn melodische stem komt dicht in de buurt van die van voormalig frontman Zoli Téglas, hoewel de zang in het eerste gedeelte soms weinig nadruk krijgt in de mix.

Publiek en band voeden elkaar: refreinen bij Poverty For All en Let It Burn worden luid meegezongen, en bij het opzwepende Bleeding ontstaat een kolkende moshpit voor het podium. Recente tracks van het titelloze album krijgen een wat terughoudendere respons — The Butcher In Me past wel in het oeuvre, maar raakt minder los dan de klassiekers. Ignite toont waardering voor Nederland en Maastricht, en wijdt Know Your History aan de Nederlandse hardcorelegende Onno Cro‑Mag.

Hoewel de show zweet, energie en een euforische sfeer levert, blijft één uur speeltijd als headliner wat beknopt. Gelukkig volgt nog een toegift: het meezingmoment Fear Is Our Tradition en het intieme, akoestische Live For Better Days vormen een warme, verbindende afsluiting. Al met al een energiek optreden vol klassiekers dat het publiek met een brede glimlach naar huis stuurt.