Festivalverslag: Soulcrusher 2026

In dit artikel:

De eerste festivaldag van Soulcrusher 2026 in Nijmegen wordt geopend door Mourir uit Toulouse. De Franse post-blackmetalband presenteert materiaal van het nieuwe album *Nous, Le Venin* en trekt ondanks het vroege tijdstip een bijna volle kleine zaal. Met loodzware, dissonante riffs, dreigende baspartijen, een grauwende zanger en passende beelden van rellen en brandende straten maakt Mourir meteen indruk.

In de grote zaal laat het Noord-Hollandse Dystopia horen waarom het festival de groep een plek heeft gegeven. De voormalige thrashmetalband heeft zich ontwikkeld tot een avontuurlijke blackmetalact met lange nummers, veel tempowisselingen en opvallende rollen voor trompet en trombone. De sobere belichting versterkt de sfeer en legt de nadruk op de complexe muziek. Hoewel de blazers aanvankelijk nauwelijks hoorbaar zijn, groeit het optreden uit tot een sterk visitekaartje voor de band.

Het Italiaanse Bianca, dat pas één titelloos album uit heeft, weet de verwachtingen live minder goed waar te maken. De combinatie van black-, doom- en gothicmetal klinkt op plaat sfeervol, maar wordt in de kleine zaal ondermijnd door een matige mix: de gitaren verdwijnen grotendeels, terwijl de drums te hard staan. Ook de screams van de zangeres overtuigen niet volledig. Het meer ingetogen slotnummer toont wel potentie; met beter geluid verdient Bianca een nieuwe kans.

Rotten Sound zorgt in de grote zaal voor een explosieve omslag. De Finse grindcoreveteranen spelen als trio uitzonderlijk strak en worden geholpen door een krachtige, goed uitgebalanceerde sound. Frontman Keijo Niinimaa jaagt het publiek door een half uur aan korte, agressieve nummers, aangevuld met D-beat en hardcore. De enthousiaste reacties zijn terecht, al valt de speelduur flink korter uit dan de aangekondigde vijftig minuten.

Patristic, eveneens afkomstig uit Rome, kiest in de kleine zaal voor orthodoxe black metal met ritualistische en doomachtige elementen. De dissonante riffs, het energieke drumwerk en de zang van Lorenzo Sassi zijn degelijk, maar de band mist onderscheidend vermogen in een inmiddels druk bezet subgenre. Het optreden is overtuigend genoeg om uit te kijken, maar maakt geen blijvende indruk.

Het IJslandse Misþyrming behoort tot de grote namen van de dag. Net als tijdens het eerdere festivaloptreden in 2023 begint de set met matig geluid, waardoor de sterke gitaarpartijen onvoldoende uit de verf komen. In de tweede helft herstelt de techniek zich en wordt duidelijk waarom de band tot de top van de hedendaagse black metal behoort: verwrongen riffs, groovende passages en krachtige melodieën zorgen voor een intens en urgent optreden. De vreugde wordt echter getemperd doordat Misþyrming slechts veertig minuten speelt in plaats van de aangekondigde 55 minuten en zonder toegift stopt.

Daarna brengt de Britse doommetalband Warning een rustiger moment. Rond zanger en gitarist Patrick Walker speelt de groep nummers van het klassieke *Watching From A Distance* en van het nieuwe album *Rituals Of Shame*, dat twintig jaar na de voorganger verschijnt. Walker zingt sterk en de goed klinkende, langzaam ontvouwende nummers hangen als een zware deken over de zaal. De statische presentatie maakt het optreden in de tweede helft wel wat minder meeslepend.

Het Belgische Bloed blijkt in de kleine zaal een opvallende ontdekking. Het drietal vermengt doom, sludge, noise, hiphop en noiserock met zware elektronica tot een luidruchtige, dystopische en ritmische sound. De publieksreactie blijft aanvankelijk terughoudend, maar de combinatie van pulserende beats en helse klanken is intrigerend en wijst op een band die de komende jaren in de gaten verdient te worden gehouden.

Nails brengt vervolgens precies de gewenste dosis onversneden agressie. De Amerikaanse band combineert powerviolence, grindcore en hardcore met meer groove dan Rotten Sound. De zware, zompige sound en korte beuknummers veroorzaken snel een moshpit, terwijl de nadruk op *You Will Never Be One Of Us* goed valt bij het publiek. De groep levert een energieke en doeltreffende dosis muzikaal barbarisme.

DEAFKIDS uit Rio de Janeiro sluit de eerste festivaldag af met een volledig eigenzinnige mix van punk, dance, techno, psychedelica en wereldmuziek. De stuwende djembé- en percussiepartijen van Mariano de Melo vormen de basis voor de noisy riffs en industriële effecten van gitarist Douglas Leal. Na een aarzelende start verandert de set in een hypnotiserende dansnacht. DEAFKIDS is een buitenbeentje, maar sluit Soulcrusher op bijzonder overtuigende wijze af.