Concertverslag: Textures in Nijmegen
In dit artikel:
Op een zonnige dag trad in De Paarse Zaal van poppodium Doornroosje (Nijmegen) een avond metal- en progmuziek met drie acts op, waarbij de Nederlandse formatie Textures de hoofdrol opeiste. De avond begon met het instrumentale trio rond gitarist Javier Valdi, die in Amsterdam woont en zich liet bijstaan door bassist Niels van Heteren en drummer Femke Westeneng. Hun ingetogen set vond weerklank bij het publiek, ondanks dat veel klanken van backingtracks kwamen en zware baspartijen soms onduidelijk maakten wat live gespeeld werd. Het afsluitende, ruigere nummer viel het meest in de smaak.
Daarna nam de Australische metalcoreband Sugar Spine het podium. Frontman Josh Muncke bracht veel podiumenergie en kreeg een enthousiaste kern moshers op de been, maar de interactie met het grotendeels jonge publiek was beperkt en zijn cleane zangpartijen werkten minder goed uit. Goed geluid en een strakke presentatie zorgden ervoor dat het optreden toch indruk maakte.
Hoewel de zaal niet helemaal vol was en opvallend weinig Duitse bezoekers aanwezig waren, viel veel jong publiek op — mogelijk beïnvloed door andere shows in de regio. Textures werd desondanks warm ontvangen. De band opende met Closer To The Unknown van het recente album Genotype; live klonk het rauwer en zwaarder dan op plaat. De set wisselde nieuw materiaal met bekende tracks als Regenesis en leidde naar Storm Warning, dat de eerste echte moshpit ontketende.
Bij een van de moshpits raakte een bezoeker uit de menigte tegen een rolstoeler met begeleider; mede-bezoekers grepen kordaat in en vormden vervolgens een beschermende barrière, een moment dat de zorg en saamhorigheid in het publiek illustreerde. Muzikaal bleven nieuwe en oudere nummers goed in elkaar overlopen; Genotype heeft een frisse vibe, maar voor wie minder versed is in de backcatalogus zijn de songs soms minder onderscheidend.
Een hoogtepunt was het live-uitvoering van At The Edge Of Winter, waarvoor Charlotte Wessels — bekend van Delain en gast op de plaat — het podium op kwam voor een duet met frontman Daniël de Jongh. Hun stemmen vormden een overtuigende combinatie en werden warm ontvangen. Toetsenist Uri Dijk bleef daarna alleen achter voor Zman, een rustig, Hebreews-getiteld solo-onderdeel dat overging in het tweede deel Timeless, waarna de rest van de band terugkeerde.
De avond eindigde met een krachtige afsluiting; na een korte pauze kwam De Jongh terug en samen met drummer Stef Broks leidde Textures een laatste set in die de moshpit nog eens losliet. Met nummers als Measuring The Heavens en Laments Of An Icarus liep de show af op luid gejoel en applaus. Al met al toonde Textures dat de band na hun onderbreking muzikaal sterk terug is en dat hun live-uitvoering vooral in kracht en beleving wint ten opzichte van de studio-opnamen.
Setlist (hoogtepunten): Closer To The Unknown, Regenesis, Storm Warning, At The Edge Of Winter (met Charlotte Wessels), Zman / Timeless, Measuring The Heavens, Laments Of An Icarus.