Concertverslag: Korn in Amsterdam

In dit artikel:

Tijdens het uitverkochte Korn-concert in de Ziggo Dome weten de voorprogramma’s het publiek wisselend te overtuigen. Het Amerikaanse trio Pixel Grip, met zangeres Rita Lukea, drummer Tyler Ommen en synthesizerspeler Jonathon Freund, sluit muzikaal nauwelijks aan bij Korn. De veilige elektronische synthpop maakt weinig indruk op het overwegend afwachtende metalpubliek.

Architects doet het aanzienlijk beter. De Britse metalcoreband, die vorig jaar nog een eigen show in dezelfde zaal gaf, krijgt de bezoekers snel mee. Zanger Sam Carter kampt al langer met stemproblemen en houdt zich vocaal zichtbaar in, waardoor sommige passages minder zuiver klinken. Toch levert de groep een geroutineerd en overtuigend optreden af, met onder meer het sterke ‘Whiplash’ en het emotionele ‘Doomsday’. Alleen de afsluiter ‘Machine’, een vlakke nieuwe single, valt tegen; ‘Seeing Red’ was een krachtiger slot geweest.

Korn profiteert ondertussen volop van de hernieuwde belangstelling voor nu-metalbands uit de late jaren negentig en vroege jaren 2000. Hoewel de groep al lange tijd geen vernieuwend materiaal heeft uitgebracht, zorgt nostalgie voor een volle Ziggo Dome. De band opent sterk met ‘It’s On!’ en frontman Jonathan Davis maakt direct duidelijk dat zijn kenmerkende, raspende stem nog altijd indrukwekkend klinkt. De setlist combineert grote hits als ‘Here to Stay’, ‘Got the Life’, ‘Coming Undone’, ‘Blind’ en ‘Freak on a Leash’ met minder voor de hand liggende keuzes.

Bijzondere aandacht gaat uit naar het dertigjarig jubileum van ‘Life Is Peachy’ uit 1996. Nummers als ‘Twist’, ‘Chi’ en vooral het duistere ‘Kill You’ krijgen krachtige uitvoeringen en behoren tot de artistieke hoogtepunten van de avond. Het publiek reageert het uitbundigst op de bekende hits, al blijft een grote groep voortdurend feestvieren en de moshpit draaiende houden.

Toch vertoont Korn slijtage. De band werkt de show plichtmatig af en laat veel van zijn vroegere publieksinteractie en showelementen achterwege. Davis praat weinig, moet tussen nummers langer op adem komen en gebruikt een zuurstofmachine. Tijdens de toegift klinken ‘Blind’, ‘Twisted Transistor’ en ‘Freak on a Leash’ daardoor minder soepel, maar het publiek laat zich daar niet door afleiden.

Het concert is muzikaal niet perfect en mist de energie van eerdere optredens, maar de combinatie van klassiekers, verrassende albumtracks en een enthousiast publiek maakt de avond alsnog geslaagd. Korn is minder fris dan vroeger, maar de liefde voor de band blijkt in Amsterdam nog altijd springlevend.