Concertverslag: Epica in Amsterdam

In dit artikel:

Drie verschillende bands zorgden voor een gevarieerde en energieke avond in de Ziggo Dome: Charlotte Wessels’ The Obsession opende, gevolgd door Amaranthe, waarna Epica het hoofdprogramma verzorgde. Iedere act bracht eigen sterke momenten en kleine onvolkomenheden, maar samen leverden ze een gedenkwaardige concertavond op.

Charlotte Wessels’ The Obsession: intieme power
Charlotte Wessels trapte vroeg in de avond af met een overtuigende set, waaronder Chasing Sunsets en The Exorcism. Wessels straalde zowel vocaal als op het podium, haar microfoonstandaard versierd met bloemen. Opmerkelijk was dat toetseniste Nina van Beelen sinds vorig jaar live de achtergrondpartijen zingt, wat de set duidelijk wint ten opzichte van eerdere reliance op backingtracks. Drummer Joey de Boer speelde ondanks een achillespeesblessure grotendeels met één voet, en gitarist Timo Somers viel op met sterke solo’s en extra zang in nummers als Tempest en After Us, The Flood. Het geluid stond niet meteen perfect, maar verbeterde tijdens het optreden; de intensiteit en het contact met het publiek waren meteen voelbaar.

Amaranthe: feest en moderne metal
Amaranthe bracht de feeststemming met een mix van moderne metal, power metal, pop en metalcore. De band beweegt constant en de drie vocalisten domineren visueel en muzikaal. Nils Molin maakte de meeste indruk over de hele linie; Elize Ryd moest zich op sommige momenten door het harde geluid heen zingen, maar schitterde in rustige duetten zoals Crystalline en het klassieker Amaranthine. Mikael Sehlin stal de show in het extreme Boom! met zijn snelle harsh vocals. Nieuwe nummers deden het goed: Re-Vision viel positief op als track van het recente album The Catalyst (2024), en Chaos Theory — die die dag officieel uitkwam — kwam live overtuigend over. Enkele geluidstekortkomingen waren merkbaar, maar de hoge energie en publieksreactie maakten daarvan weinig af.

Epica: symfonische grandeur en verrassende samenwerkingen
Epica nam het podium met een strak afgesteld geluid en een uitgepuurde visuele show: heldere mix, timing van rook, vuur en projecties, en schermen met close-ups zorgden voor een meeslepende ervaring. De symfonische metalbands leverde een gevarieerde set van ongeveer tachtig minuten met onder meer Apparition, Eye Of The Storm, Tides Of Time en Cry For The Moon. Highlights waren talrijk: Tides Of Time kreeg een ontroerende uitvoering met Coen Janssen voorop op piano en Simone Simons op een verhoging; Unleashed en Cry For The Moon kregen frisse arrangementen (waaronder onverwachte drumvariaties en een rustig begin bij Unleashed) die de nummers nieuw elan gaven.

Het hoogtepunt voor velen was de uitvoering van Sirens - Of Blood And Water uit The Alchemy Project (2022), toen Charlotte Wessels en Elize Ryd het podium betraden om samen met Simone Simons te zingen — en later voegde Alissa White-Gluz (ex-Arch Enemy) zich bij hen. Vier opvallende zangeressen samen leverden een verrassend en krachtig moment op. De finale met Beyond The Matrix bracht nog een explosieve afsluiting, inclusief een cameo van White-Gluz op de microfoon en veel meeschreeuwend publiek.

Beleving en productie
Door de avond heen viel op hoe verschillende elementen bepaalden welke sets het meest aansloegen: zuiver en goed afgesteld geluid en zorgvuldig ingerichte visuals verhoogden de impact van Epica duidelijk. Amaranthe compenseerde technische issues met performatieve energie en dansbaarheid, terwijl The Obsession indruk maakte met persoonlijke intensiteit en sterke liveband-interactie. De combinatie van uitstekende visuals, wisselende arrangementen en gastoptredens maakte de avond bijzonder en zorgde voor gesprekken onder bezoekers en medewerkers, die deze avond ongetwijfeld nog lang zullen navertellen.