Concertreview: Iron Maiden in Amsterdam
In dit artikel:
Evergrey opende de avond vroeg in de zaal; tegen half acht gingen de lampen uit en de Zweedse progressieve metalband moest hard werken om het publiek te winnen. De set legde de nadruk op latere platen en bevatte meerdere nummers van hun net uitgebrachte plaat Architects Of The New Weave, waaronder het titelnummer. Klassiekers uit hun beginperiode ontbraken, wat teleurstelde fans van die periode, maar nummers als King Of Errors vielen in de smaak. Evergrey komt later dit jaar nog terug voor enkele shows.
Daarna nam Iron Maiden het podium over. De show startte pompend met een introfilm en de instrumentale The Ides Of March, waarna Murders In The Rue Morgue de liveset op gang bracht. Wie de band vorig jaar in Arnhem zag, herkende veel terug: bandleider Steve Harris streeft naar uniformiteit zodat fans overal dezelfde beleving hebben. De avond bevatte een mix van vroege en latere klassiekers; opener- en Killers-delen met Eddie, de bekende mascotte, zorgden meteen voor theatrale actie.
Een opvallende wijziging in de setlist was dat Infinite Dreams The Clairvoyant verving — een nummer dat sinds de tour rond Seventh Son Of A Seventh Son (1988) niet meer live was gespeeld. Fans kregen daarmee eindelijk gehoor na jaren verzoeken, al bleef de decoratie op het podium nog verwijzen naar The Clairvoyant, waardoor beeld en muziek deels niet matchten. Verder bracht de band een herkenbaar blok met Powerslave, 2 Minutes To Midnight en Rime Of The Ancient Mariner; Powerslave ging gepaard met een verkleedact van Bruce Dickinson en 2 Minutes... kende opvallend statische achtergrondbeelden behalve een spectaculaire kernbomexplosie aan het eind.
Bruce Dickinson viel op door zijn energieke performance ondanks een eerdere heupoperatie: hij rent nog steeds veel over het podium en wisselde meerdere malen kostuums. Bassist Steve Harris en gitarist Janick Gers waren eveneens erg beweeglijk; Dave Murray en Adrian Smith hielden zich meer rechts. Geluid was overwegend goed, hoewel af en toe een vreemd gitaargeluid storend opviel.
Publieksparticipatie was groot bij The Trooper en Fear Of The Dark; bij The Number Of The Beast zorgden pyro en live-beeldmateriaal voor extra spektakel. Hallowed Be Thy Name kreeg een iets lager tempo onder drummer Simon Dawson vergeleken met voorganger Nicko McBrain, wat volgens de recensent de uitvoering en Dickinsons stem ten goede kwam. Het slot van de reguliere set was Iron Maiden met Eddie losgebroken uit een kooi, waarna de toegiften Aces High (met Churchill-speech), Fear Of The Dark en Wasted Years volgden — met leuke easter eggs in de achtergrond tijdens die afsluiter.
Algemene indruk: een sterke, theatrale avond met veel herkenbare momenten en een bijzonder moment voor fans door de terugkeer van Infinite Dreams. Wel blijven sommige albums, zoals Piece Of Mind en Somewhere In Time, ondervertegenwoordigd. Omdat Iron Maiden volgend jaar een pauze neemt, is er binnenkort nog een laatste kans om vergelijkbare shows te zien (onder andere in Antwerpen).