Concertreview: Ice Nine Kills in Tilburg
In dit artikel:
Een overvolle zaal en een enorme rij bij de deur markeerden de start van de avond, waarin vier bands in oplopende zwaartegraad het podium betraden. De avond opende met TX2, rond zanger Evan Thomas, die zich muzikaal tussen emo en punkrock beweegt. Ondanks een korte set maakte de band een sterke indruk: nummers als Mad (met Ice Nine Kills) en I Would Hate Me Too toonden hitpotentie en Thomas wisselde soepel tussen cleane zang en zware screams. De rest van de formatie oogde energiek en hongerig; TX2 komt over als een veelbelovende opener die snel naar grotere plekken zal doorstoten.
Vervolgens stond Creeper uit het Verenigd Koninkrijk op het programma, een band die de laatste jaren een stijlbreuk maakte met hun vroegere punkgeluid en met Sanguivore en de recente Sanguivore 2: Mistress Of Death koos voor bombastische, vampier-achtige rockopera’s. De verwachtingen waren hoog, maar live viel het optreden iets tegen: de theatrale show voelde soms gekunsteld en frontman Will Goulds diepe studiostem kwam niet in volle glorie over — live klonk het scheller en minder duister. Bassist Sean Scott oogde desinteresseerd, al wist Gould het publiek gaandeweg meer naar zich toe te trekken. Toetseniste en zangeres Hannah Greenwood stal regelmatig de aandacht met haar rauwe stem. Hoogtepunten waren het stevige Headstones en afsluiter Cry To Heaven; de potentie van Creeper blijft duidelijk aanwezig, maar er is werk te doen om live consequent te overtuigen.
The Devil Wears Prada, een veteraan uit de metalcore-scene, nam het publiek daarna mee door hun steeds meer uitgeklede, radiovriendelijkere geluid. De band begint zijn carrière met heftige metalcore, maar koos gaandeweg voor cleaner, meer poppy arrangements — iets dat ook hun recente album Flowers (november) illustreert. Dat leverde een afwisselende set op: nieuw, aanstekelijk materiaal zoals Ritual viel goed in het gehoor, terwijl oudere, hardere nummers als Danger: Wildman en Outnumbered het meeste vuur opleverden en het publiek het meest in beweging brachten. Muzikaal stond de band goed, maar de meer emotionele popmetaltracks raakten minder diep; daarmee bleef het gevoel hangen dat The Devil Wears Prada technisch solide is, maar nooit echt doorbrak tot de absolute top.
Hoofdact Ice Nine Kills uit Boston bevestigde waarom ze momenteel groeien. Met twee horrorfilm-geïnspireerde platen en recent uitgebrachte singles (A Work Of Art, The Great Unknown, The Laugh Track) combineert de band muziek met uitgebreide theatrale decors en scènes. De merchstand — shirts voor vijftig tot zestig euro — illustreert de zorgwekkende trend van stijgende prijzen voor bandmerch en riep wrijving op tussen fans en commerciële realiteit. Op het podium bleek frontman Spencer Charnas een meesterlijke spil: in pak en zonnebril dirigeerde hij de show terwijl groteske horrorpersonages, zoals een Hannibal Lecter-achtige figuur in een mondmasker, onderdeel werden van de performance. Geluid stond bij aanvang niet optimaal (te veel bas en drums), maar dat werd bijgesteld.
Ice Nine Kills speelde een lange, theatrale set van negentien nummers, inclusief verrassingen: leden van ska-punkband Reel Big Fish voegden blazers toe bij Walking On Sunshine en er klonk een cover van The Mighty Mighty Bosstones. Sommige minder bekende of oudere nummers (zoals Farewell II Flesh) leidden tot een dip in energie, maar de recente singles en hoogst theatrale tracks wonnen de avond. De afsluiter A Work Of Art, met een groteske Art The Clown-act, leverde het grootste spektakel en de sterkste publieksreactie op. Kritiek was er op het massale filmen door bezoekers, maar overall leverde Ice Nine Kills een visueel en muzikaal overtuigende show, ook al voelde het soms als herhaling van bekende theatrale trucs.
Conclusie: niet elke act overtuigde volledig, maar de avond liet zien dat er meerdere bands in opkomst zijn (vooral TX2 en Creeper met hun potentie) en dat Ice Nine Kills live blijft excelleren in het combineren van horrortheater en metal. De line-up toonde een breed palet van punk/emo tot metalcore en horrorrock, met momenten van echte glans en enkele verbeterpunten voor de toekomst.